تبلیغات اینترنتیclose
ربات سازان اینده
 
ربات سازان اینده
ربات سازان اینده
صفحه نخست         عضویت         ورود کاربران        تماس با ما         RSS
 
 
پنجشنبه 14 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

فلفل از جمله سبزیجات بسیار خوش طعم است که تقریبا در همه غذاها و خوراک ها از آن استفاده می کنیم. فلفل در انواع مختلف شیرین، تند، چیلی، سفید، زرد، نارنجی، قرمز، سبز، بنفش و حتی قهوه ای موجود است. فلفل ها اندازه های بزرگ یا کوچک دارند. کشیده و قلمی یا چاق و گرد هستند. انواع دلمه ای و ساده دارند. به طور کلی، خانواده فلفل ها بسیار وسیع و گسترده است و همه آنها طرفداران بی‌شماری در سراسر دنیا دارند. 

اما به طور کلی، فلفل را به دو دسته تند یا شیرین تقسیم بندی می کنند. بهترین نمونه فلفل شیرین، فلفل دلمه‌ای است. البته فلفل های دیگری نیز هستند که شیرین هستند. اما فلفل دلمه‌ای همیشه و در هر شرایطی شیرین است. 

دلیل تند بودن فلفل های چیلی نیز، کپسای‌سین (نوعی الکالوئید) است که در آنها وجود دارد. میزان تندی فلفل ها نیز با هم فرق دارد. به طور مثال، فلفل های قرمز بسیار تندتر از فلفل سبز تند هستند. 

فلفل دارای ویتامین های A، B، B6، C، پروتئین، كالیم، كلسیم، منیزیم، چربی، روغن، فیبر، بتاكاروتن، هیدروكربن، شكر، بیوفلاونیدن، كپساسین و آنتی اكسیدان است كه باعث جلوگیری از سرطان دستگاه گوارشی و پائین آوردن كلسترول خون و افزایش جریان خون می گردد. فلفل باعث ترشح آنتی باكتری ها و جلوگیری از عفونت روده ها می گردد و در تسكین و آرامش اعصاب قبل از خواب نقش بسزائی دارد. همچنین به دستگاه گوارشی در هضم غذا كمك می كند.

در نتیجه تحقیقات انجام شده در كره جنوبی در بین یکصد زن كه روزانه در سبد غذایی خود فلفل دلمه ای مصرف می کردند، دیده شد كه فلفل سبب دفع سلول های چربی شده است كه عامل چاقی است. همچنین، از بین برنده سرطان پروستات نیز هست.

جالب اینجاست همه انواع فلفل ها شرایط کاشت و برداشت یکسان دارند. البته فلفل های تند، کمی دیرتر رشد می کنند و به دمای هوای گرم تر نیاز دارند. 
 


نکته: با اینکه فلفل گرمادوست است، اما دمای هوای بالای 24 درجه سانتی‌گراد می تواند موجب پلاسیده و بی کیفیت شدن محصول بشود. 

زمان کاشت: 6 تا 8 هفته پیش از کاشت فلفل، باید بذر آن را در گلدانی کوچک در خانه بکارید. وقتی کمی جوانه زدند و برگ دادند، آنها را از آن خاک خارج و در باغچه یا گلدانی دیگر بکارید. به اصطلاح، فلفل را باید نشاء کنید. 

•    دوره رشد از هنگام باروری تا برداشت محصول: 60 تا 120 روز

•    مقدار نور موردنیاز: آفتاب مستقیم

•    میزان آب موردنیاز: هر روز باید آبیاری شود. خاک باید دایم مرطوب باشد. 

مراحل کاشت و نگهداری

فلفل را باید در خاک غنی بکارید و مستقیما زیر نور آفتاب قرار داشته باشد. آن را در محلی بکارید که از معرض باد دور باشد. هر چه هوا گرم تر باشد، فلفل طعم تندتری پیدا خواهد کرد. فلفل های شیرین و دلمه‌ای دمای 21 تا 25 درجه سانتی‌گراد را بسیار دوست دارند. اما فلفل های تند، دمای بالا و حداکثر 30 درجه سانتی‌گراد را دوست دارند. 

فلفل را باید در عمق 30 تا 45 سانتی‌متری در خاک بکارید. برای رشد بهتر آنها کمپوست و کودهای دیگر نیز به خاک اضافه کنید. فاصله میان هر نشاء باید دست‌کم 30 سانتی‌متر از هم باشد. فلفل هایی که قد می کشند و ساقه آنها بلند می شود، به دیرک یا میله چوبی یا فلزی نیاز دارند تا خود را به آن بگیرند و بالا بروند. اگر حشره و کرم شب‌پره در خاک باغچه وجود دارد، اطراف نشاء جوان فلفل را بپوشانید. 

صرف نظر از اینکه در باغچه یا در گلدان فلفل را می کارید، همیشه خاک آن را باید  مرطوب نگهدارید. به ویژه زمانی که گیاه تازه در حال رشد است باید همیشه خاک آن خیس باشد. البته آبیاری زیاد نیز موجب گندیدن گیاه می شود.  اگر گرمای هوا موجب می شود تا فلفل ها میوه ندهند، ناامید نباشید، با آبیاری دایمی و مرتب و خنک شدن هوا دوباره گیاه سرحال می شود و فلفل خواهد داد. هنگامی که هوا بسیار گرم است، روی خاک لاشبرگ بریزید تا رطوبت خاک را حفظ کند. همه گیاهان هرز را نیز هرس کنید. 

فلفل را باید با کودهای مایع با کمترین میزان نیتروژن تغذیه کنید تا شکوفه کنند. اما خیلی هم زیاد کود ندهید. کودهایی که برای گوجه فرنگی وجود دارند، برای فلفل نیز مناسب هستند. بسیاری از متخصصان توصیه می کنند، برگ ها و گل های گیاه فلفل را هر روز با محلول سولفات منیزیوم اسپری کنید تا محصول بهتری ارائه دهد. 

فلفل به طور ذاتی در برابر شته، حشره، لیسه، حشره هایی که گیاه را سوراخ می کنند (مته دهان)، کپک، قارچ و آفت بسیار مقاوم است، اما شاید به این بیماری ها دچار شود. بنابراین، باید بسیار مراقب گیاه باشید و در مواقع نیاز حتما آن را سم‌پاشی کنید. 
 


برداشت

برای جدا کردن فلفل از ساقه گیاه، حتما از قیچی استفاده کنید. زمان مناسب برداشت فلفل دلمه ای وقتی است که به رشد کافی رسیده باشد و رنگش نیز تغییر کرده باشد. هرچه فلفل رسیده تر باشد، طعم شیرین تری نیز خواهد داشت. پیمیینتو نوعی فلفل اسپانیایی است که تا زمانی که کاملا قرمز نشده باشد، نباید آنها را برداشت کنید. 

فلفل های تند را نیز پس از اینکه کاملا قد کشیدند می توانید برداشت کنید. فلفل های تند اصولا یا قرمز یا زرد هستند. بنابراین، برای اینکه حسابی تند و آتشین شوند باید صبر کنید تا رنگ آنها به طور کامل تغییر کند. هنگام چیدن فلفل های چیلی بهتر است دستکش دست کنید و هرگز با چشمان خود در تماس نباشید. اسید موجود در فلفل تند موجب سوزش پوست و چشم می شوند.   



نوع مطلب : | بازدید : 28
برچسب ها : ,


پنجشنبه 14 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

شرایط آب و هوائی:

از نظر گیاهشناسی، گیاهی است که در مناطق گرم و استوائی به صورت گیاه چند ساله و در مناطق معتدل و سرد به عنوان گیاه یکساله کشت می گردد زیرا در اثر سرمای زمستانه بوته آن خشک می شود (2). بنا براین، بادمجان گیاهی حساس به سرما و نیازمند روزهای بلند و فصل رشد طولانی است (3).

بادمجان نیازمند گرما و نور کامل آفتاب است. تا حدی شرایط سایه را تحمل می کند اما در ایام زمستان در نور ضعیف در گلخانه ها میوه ها بد شکل شده و گل ها و غنچه ها میریزند (2و3).  خشکی را به خوبی تحمل می کند ولی عملکردش کاهش می یابد . بهترین رشد بادمجان در دامنه دمائی 18 تا 25 درجه سانتی گراد است. در جدول زیر دامنه دمایی بهینه آن آورده شده است (3).

یاز های دمائی بهینه برای مراحل مختلف رشد بادمجان (3)

مرحله رشد

دمای روزانه

دمای شبانه

جوانه زنی

25-23

25-23

تا زمان انتقال اول نشاء

25-20

20-18

پرورش نشاء

20-18

20-18

کاشت

25-20

20-18

انتقال نشاء به محل اصلی

25-18

25-18

 

خاک و کود:

زمین این گیاه باید حاصلخیز بوده و آبیگر نباشد (2).  خاک های شنی لومی با زهکش مناسب و اسیدیته 5/6-5/5 با مواد آلی زیاد مناسب رشد بادمجان است. تأمین منظم مواد آلی خاک از اهمیت زیادی برخوردار است (3). بسته به نوع زمین و حاصلخیزی آن حدود 25 تا 30 تن کود دامی پوسیده و حدود 75 کیلوگرم ازت، 100 تا 150 کیلوگرم فسفر و پتاس در هر هکتار در نظر می گیرند. چنانچه کود دامی در دسترس نباشد می توان برای تقویت خاک به کاشت گیاهان خانواده بقولات به عنوان کود سبز در سال قبل از کاشت، اقدام نمود (2). کود سبز برای محافظت از لایه های بالایی خاک و تامین مواد غذایی مورد نیاز میکروارگانیسم ها و گیاه به کار برده می شود و افزودن کمپوست جهت بهبود دراز مدت حاصلخیزی خاک است. بادمجان چنانچه به خوبی تغذیه شود، میوه بیشتری را در دوره ای طولانی تر تولید می کند. این نکته زمانی بیشتر خود را نشان می دهد که کوددهی در دوره گلدهی گیاه باشد. بادمجان نیاز به فسفر و بر زیادی دارد که می توان انها را از طریق افزودن سنگ فسفات به کمپوست مورد استفاده، تأمین نمود (3).

کاشت:

روش کشت و کار بادمجان شبیه گوجه فرنگی بوده اما بذر آن بر خلاف گوجه فرنگی برای جوانه زدن احتیاج به یک دوره استراحت طولانی دارد و بعضی مواقع حتی با سپری شدن دوره استراحت و کاشت بذر در شرایط مساعد، باز هم درصدی از بذر جوانه زده و رشد نشاهای جوان نیز بسیار کند است (2و3).

-        مراحل تولید نشاء : بذر ها را باید در سینی نشاء یا سینی های توپی کاشت و در محلی مناسب قرار داد. جوانه زنی بذر ها 25-10 روز طول می کشد. انتقال نشاها زمانی صورت می گیرد که گیاهچه به طول حدود 15 سانتی متر و یا مرحله 5-6 برگی برسند. از بذرکاری تا انتقال نشاء به زمین اصلی از 6 تا 12 هفته متغییر است (2). انتقال نشای آن پس از رفع هرگونه خطر یخبندان است (3).

بوته بادمجان کمی بزرگتر از گوجه فرنگی است، بنابراین فاصله کاشت آن کمی بیشتر در نظر گفته می شود. فاصله بین بوته ها 1-8/0 متر و فاصله بین ردیف ها 5/1-2/1 متر در نظر گرفته می شود. (3).

مراقبت های بعد از کاشت:

مراقبت های لازم پس از کاشت نشا عبارتند از آبیاری، دفع علفهای هرز و سله شکنی است (2).

-          آبیاری : در هنگام انتقال نشاءبه زمین ابیاری اهمیت زیادی دارد زیرا نشاهای بادمجان نسبت به تنش های آبی بسیار حساس هستند. کمی پس از انتقال نشا به مزرعه باید عمل آبیاری را به طور روزانه انجام داد. پس از آن بسته به نوع خاک و شرایط آب و هوایی هر 4  2 روز یکبار باید آبیاری صورت پذیرد. نوع خاک برمیزان کل آب مورد نیاز تاثیری ندارد اما بر دفعات آبیاری موثر است. خاک های سبک تر نیاز به دفعات بیشتر و مقادیر کمتر آب در هر آبیاری دارند. در صورت مناسب بودن شرایط کاهش میزان آبیاری برای چند هفته پس زا کاشت باعث باعث بهبود توسعه ریشه می شود. تامین رطوبت به طور منظم برای تامین مواد غذایی، سلامت گیاه و کیفیت میوه ها بسیار مهم است. آبیاری می تواند بصورت قطره ای یا غرقابی باشد. مزایا و معایب استفاده از سیستم های مختلف آبیاری را باید قبل از کشت ارگانیک بادمجان ارزیابی نمود. برای مثال آبیاری غرقابی می تواند باعث افزایش بیماری های خاکزاد و آبیاری قطره ای می تواند باعث افزایش غلظت نمک ها در لایه سطحی خاک شود. بسته به شرایط مکانیکی و اقلیمی منطقه، پوشاندن خاک با خاک پوش می تواند در حفظ رطوبت خاک کمک نماید (3).

-          مدیریت علف های هرز: در مراحل ابتدایی رشد از اهمیت ویژه ای برخودار است. پس از آن گیاه به اندازه کافی ارتفاع لازم به قدرت کافی برای رقابت با علف های هرز را خواهد داشت. موفقیت در کنترل علف های هرز در کشت ارگانیک بادمجان متکی بر ترکیبی ار روش های مختلف است. استفاده از یک تناوب زراعی با گیاهان مختلف به ویژه استفاده از گیاهان پوششی از رقابت کننده با علفهای هرز، اولین و مهم ترین قدم در تولید ارگانیک بادمجان است. رعایت اصولی که از ورود بذر و اندام های افزایشی علف های هرز به مزرعه جلوگیری می کند در این مورد نقش مهمی دارند. .... ادامه دارد.



نوع مطلب : | بازدید : 31
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

اگر به تازگی به باغبانی و کاشت گیاه های خوراکی علاقه مند شده اید، توصیه می کنیم این کار را با کاشت کدو آغاز کنید. کدو سبز یا زرد که در بهار و تابستان رشد می کنند، کاشت و پرورش بسیار آسانی دارند و موجب می شوند تا به باغبانی و کشاورزی بیشتر علاقه مند شوید. 

•    دوره رشد از هنگام باروری تا برداشت محصول: 45 تا 65 روز کدو سبز/زرد – 60 تا 110 روز کدوحلوایی

•    مقدار نور موردنیاز: آفتاب مستقیم

•    میزان آب موردنیاز: هر روز باید آبیاری شود. خاک باید دایم مرطوب باشد. 
 


مراحل کاشت و نگهداری

برای کاشت کدو باید جای گرم با نور مستقیم آفتاب را انتخاب کنید که زه‌کشی بسیار خوبی هم داشته باشد. خاک باید کود و مواد معدنی لازم را داشته باشد و در روزهای اولیه بهار باید بذر آن را بکارید. بهتر است بذر کدو را ابتدا در خانه و یک هفته پیش از کاشت در گلدان کوچکی بکارید و سپس به خاک منتقل کنید. 

برای کاشت کدوسبز باید بذر را در عمق 2 تا 5 سانتی‌متری خاک بکارید و میان هر کدام از آنها 30 تا 35 سانتی‌متر باید فاصله باشد. البته اگر زمین بزرگی دارید، هر چه این فاصله را بیشتر کنید، بهتر است. برای کدوهای حلوایی و زمستانی باید حداقل 45 تا 75 سانتی‌متر میان دو گیاه فاصله باشد. 
 


مراقبت

پس از کاشت گیاه باید خاک آن را حسابی آبیاری کنید. در طول هفته نیز نباید بگذارید خاک گیاه خیلی خشک شود. اما آبیاری زیاد خاک یا برگ های زیاد نیز موجب ایجاد کپک می شود. برای کود دادن خاک نیز باید منتظر اولین شکوفه شوید. هنگامی که نخستین گل های کدو را مشاهده کردید، می توانید به خاک کود دهید. 

هنگامی که کدو کمی رشد کرد، زیر آن فوم قرار دهید تا روی زمین نیفتد تا نگندد. برای گیاه می توانید داربست فلزی یا چوبی درست کنید تا قامت آن را راست نگه دارد و از افتادن کدو روی زمین جلوگیری شود. البته کدو حلوایی وزن سنگینی دارد و باید به این نکته توجه داشته باشید. 

از بیماری های کدو می توان به حشره، شب پره، سوسک خیار، شپشه گیاه، مایت (انگل گیاه)، نخسانه (کرم انگلی) و حشرات جمنده اشاره کرد. 

کپک های کرکی و پودری نیز از دیگر بیماری های کدو هستند که می توانند به آن آسیب برسانند. می توانید روی خاک این گیاه یک لایه کاور بکشید تا از حمله حشرات در امان بماند. 
 


برداشت

کدو سبز اصولا دوماه پس از کاشت قابل برداشت است. کدو قلیانی (با سر باریک) و کدوی صدفی هنگامی که به اندازه 5 تا 8 سانتی متر رسیدند قابل برداشت هستند. انواع کدوسبز باید به بلندی 10 تا 15 سانتی متر برسند. کدو را باید از ساقه نزدیک به میوه و با قیچی یا چاقوی تیز بچینید. ساقه کدو تیغ دارد و باید حتما دست‌کش به دست کنید. 

برای برداشت کدوحلوایی باید منتظر شوید تا پوست آن کاملا سفت شود به طوری که با ناخن نتوانید روی آن خراش ایجاد کنید. 
 


خواص کدو

كدو از لحاظ طب  قدیم، سرد است و بدن را قلیایی می كند. خود کدو برای لاغری بسیار مفید است و تخم كدوی خام اثر دفع كرم روده دارد و چون سمی نیست اطفال نیز می توانند از آن استفاده كنند. برای این منظور باید مقدار 50 گرم تخم كدو را پودر و با عسل مخلوط و مصرف كنید و پس از چهار ساعت یك مسهل همچون روغن كرچك بخورید تا كرم ها را دفع شوند.

از دیگر خواص کدو باید گفت که  ملین و مدر است و برای رفع یبوست، رفع سوءهاضمه، کاهش تب، رفع دندان درد (قرقره آب کدو)، خون‌ساز (به همراه آب‌غوره یا سركه)، درمان گوش درد (چند قطره آب كدو در گوش بچكانید)، برطرف کننده التهاب معده، كبد و كلیه، درمان بواسیر و خونریزی معده و روده (پوست كدو را خشك کنید و بخورید)، رفع تب و دل پیچه و پیشگیری سرطان مناسب است. 

كدو حلوایی نیز مقدار كمی كالری دارد و برای لاغری رژیم خوبی به شمار می رود. همچنین منبع غنی پتاسیم است و برای افراد دچار فشار خون مفید می باشد، ولی برای افراد دچار ناراحتی كلیوی مناسب نمی باشد. جذب آهن و منیزیوم آن نیز خوب است.

كدو حلوایی منبع غنی بتاكاروتن است و رنگ نارنجی آن به دلیل وجود همین تركیب است. بتاكاروتن پیش ساز ویتامینA  و یك آنتی اكسیدان مهم در بدن می باشد كه بدن را از حمله رادیكال های آزاد و اثر تخریبی آنها حفظ می كند.



نوع مطلب : | بازدید : 31
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

بادام يكي از قديمي ترين درختاني است كه در مناطق سردسيري و نيمه سردسيري ايران كشت مي شود .بعضي از دانشمندان گياه شناس موطن اصلي بادام را به ايران نسبت مي دهند . فرض بر اين است كه خواستگاه اصلي بادام منطقه وسيعي از ايران و تاجيكستان و افغانستان تا غرب پاكستان بوده كه همراه كاروانها  به فنيقيه و از آنجا به يونان و بعدها توسط يوناني ها به ساير بنادر درياي مديترانه انتقال و انتشار يافته است قريب دويست سال است كه بادام در نقاط مختلف حوزه مديترانه از طريق هسته تكثير شده و در اثر انتخاب طبيعي توده هاي مختلفي از بادام در نقاط مختلف جغرافيايي دنيا به وجود آمده و سازگار شده اند . به طور مثال توده بادام هاي اسفاكس در تونس طوري با طبيعت آنجا سازگار شده اند كه نيازي به سرما نداشته و نياز سرمايي را از بين خود حذف نموده اند به طور كلي مي توان گفت بادام بومي نقاط گرم و خشك آسياي غربي بوده و امروزه كشت آن در اسپانيا ،‌ ايتاليا ، ايران ،‌مراكش ،‌ پرتغال ، يونان و تركيه به طور وسيع معمول گرديده است . در دو دهه اخير شاهد افزايش توليد بادام در آمريكا نيز هستيم امروزه آن كشور يكي از صادر كنندگان عمده اين محصول به اروپا و ساير نقاط دنيا بوده و در سطح بين المللي ۴/۳ صادرات جهاني مغز بادام را در اختيار دارد .

 

 

 

مشخصات گياه شناسي بادام :

 

درخت بادام از جنس prunes و از خانواده rosacea است كه خويشاوندي نزديكي با گونه هاي مختلف ميوه هاي هسته دار از قبيل آلو و گوجه و بويزه با هلو و شليل دارد . و از تلقيح بين بادام و هلو دو رگ هايي به نام هلو * بادام به دست آمده است كه گياه شناسان به نام  Amygdalus commumis و از زير خانواده Prunoidae معرفي كرده اند علاوه بر بادام هاي اهلي گونه هاي وحشي بسيار متعددي در خاورميانه و آسياي مركزي به طور گسترده اي وجود دارد كه حاصل تلقيح و دورگ گيري طبيعي آنها بين خود يا بين گونه هاي اهلي است و در حال تحول و دگرگوني هاي گياهي هستند .

 

 

 

مشخصات ظاهري درخت بادام :

 

بادام درختي است قوي كه ارتفاع آن بر حسب رقم و آب و هوا و حاصلخيزي خاك و مواظبت هاي زراعي بين 6 تا 10 متر يا بيشتر متغير است . درخت بادام ريشه هاي قوي دارد كه مي تواند به طور عمودي تا 3 متر در خاك نفوذ كند بدين سبب قادر است بخشي از احتياجات و نياز آبي خود را در مواقع خشكي و كم آبي از اعماق خاك تامين نمايد . در تنه درخت بادام در جواني به رنگ خاكستري شفاف و صاف بوده به تدريج تيره تر شده و ترك بر مي دارد گل بادام شامل 5 كاسبرگ و 5 گلبرگ و 20 تا 30 پرچم است تخمدان آن محتواي دو  تخمك است. جوانه هاي گل ممكن است منفرد يا 2-3جوانه همراه با جوانه هاي چوب در يك گره مشاهده شوند . بعضي ارقام بادام غالبا داراي گل هاي خود ناسازگار بوده و گياه دگرگشني است. برگهاي بادام  كشيده و نوك تيز و ضخيم و چرمي است . علت  تلخي ميوه بعضي از ارقام بادام  وجود ماده اي به نام گلوكوزيد سيانوزنتيك آميگدالين در مغز آنهاست.

 

 

 

نيازهاي اكو لو ژ يكي بادام :

 

-                   نياز به سرما

 

-                   نياز به گرما

 

-                   نياز به نور

 

-                   بارندگي

 

-                   رطوبت

 

-                   باد

 

-                   شرايط خاك

 

-                   نياز ابي درخت

 

 

 

فصل گلدهي :

 

پس از آن كه ميزان سرماي مورد نياز درختان بادام تامين شد جوانه هاي گل دهنده با توجه به گرماي محيط متحول شده و دكركوني به تدريج آغاز مي شود. در شرايط مساوي ارقامي كه نياز زياد به سرما دارند و ميزان سرماي لازم به حد كافي به آن ها نرسد متحول نمي شوند و گل هاي انها دير تر از موعد شروع به باز شدن مي كنند. لذا تاريخ گل كردن بستگي زيادي به شرايط اقليمي دارد و بر حسب وضعيت اب و هوايي هر سال تاريخ گل كردن از ده روز تا چندين هفته ممكن است نوسان داشته باشد.  

 

 

 

سال آوري :

 

جوانه هاي گل دهنده بادام مثل اغلب ميوه هاي اين جنس در زماني كه ميوه روي درخت ديده مي شود  آغاز به تكوين و تكميل مي كنند. واين خود سرآغاز تناوب يا سال آوري است. به اين معنا وقتي كه توليد در سالي زياد باشد جوانه هاي گل سال بعد به سبب كمبود مواد غذايي كمتر و برعكس وقتي توليد كم باشد جوانه هاي زايشي بيشتر مي شوند. ويژگي تناوب كه معمولأ 6-7 سال پس از كاشت پديد مي آيد متأ ثر از شرايط رشد گياهي است مثلأ اگر درخت بادام خشكي زياد تري متحمل شده يا مواد غذايي كمتري به آن برسد ،تنا وب توليد آن شديد تر خواهد شد. با اين حال در گونه هاي اروپايي اختلاف زيادي بين ارقام از نظر سال آوري ديده مي شود مثلاً در ارقامي مانند راشل اگر به خوبي آبياري شده و مواظبت هاي زراعي لازم انجام شده باشد باز پديده سال آوري پس از يك سال پرباري ،‌آشكار مي شود حال آنكه رقم فرراگنس نسبت به اين عارضه حساسيت كمتري نشان داده است . به هر ترتيب بين ارقام بادام هاي بارآور رقمي ديده نمي شود كه نسبت به سال آوري قاطعانه بي تفاوت باشد .

 

 

 

 

 

موارد عمده اي كه بايد در انتخاب ارقام در نظر گرفت :

 

1 _ دوره گل دهي بادام

 

الف – دير گلي در بادام

 

ب – انطباق گل دهي

 

ج – ارقام خود بارور و خودسترون

 

2عوامل موثر بر توليد بادام

 

3مقاومت بادام به بيماريها  و آفت ها

 

4دوره بلوغ و سهولت برداشت

 

5كيفيت مغز بادام در تجارت

 

 

 

كاشت نهال :

 

فصل كاشت :

 

نهال بادام نيز مثل اغلب درخت هاي ميوه معمولاً‌ هنگام خواب زمستانه قبل از بيدار شدن درخت كاشته مي شود اما بهترين موقع كاشت آن در ايران از آذر تا نيمه دوم دي ماه است و اين موقعي است كه ريشه هاي حساس بادام ،‌ شك انتقال را بهتر تحمل مي كنند و با استقرار در جاي خود تا قبل از باز شدن برگچه ها ،‌ به ريشه زايي مجدد مي پردازند . در غير اين صورت برگچه هاي جوان پس از بيداري ،‌ از ذخيره قبلي درخت استفاده كرده و در نتيجه احتمال خشك شدن آن زياد مي باشد . براي كاشت هرگونه نهال ميوه اي كه هنگام انتقال و دوري راه صدماتي ديده باشند ، عمل اندود و يا آغشته كردن ريشه نهال ها در مخلوطي مركب از خاك رس با مخلوط كود گاوي به اضافه آب كه در چاله نهال ريخته مي شود عملي مفيد و موثر در استقرار نهال خواهد بود .

 

تراكم كاشت :

 

فواصل كاشت و زمانهاي مورد نياز در يك هكتار به عموامل زير مربوط مي شود :

 

شرايط اقليمي  : در مناطق كم آب و زمينهاي كم عمق تراكم درخت كمتر و فاصله آنها بيشتر است باغهايي كه دسترسي كافي به آب دارند تراكم درخت در آنها بيشتر است .

 

قدرت رشد درخت : در ارقامي كه حجم كمتري دارند مي توان تراكم درخت افزايش داد .

 

كشت ديم : در كشت ديم تراكم درخت را با ميزان بارندگي تنظيم مي كنند .

 

 

 

آفت ها و بيماريهاي عمده درختان بادام :

 

-                   زنبور مغز خوار بادام

 

-                   شته هاي بادام

 

-                   شپشك آسيايي

 

-                   شپشك گوجه

 

-                   بيماري پوسيدگي ريشه

 

-                   لكه آجري بادام

 

-                   بيماري قارچي روي برگ ،‌ شاخه و ميوه بادام به نام Fusieoeeum amygdali

 

اهميت اقتصادي بادام در ايران و جهان :

 

در دهه هاي اخير تحولات زيادي در توسعه و كشت بادام صورت گرفته است . در اين زمينه كشورهاي حوزه مديترانه ( اسپانيا – ايتاليا – فرانسه – يونان و كشورهاي شمال آفريقا ) به منظور دست يابي به ارقام پر محصول و مرغوب در اصلاح ژنتيكي اينگونه كارهاي مهمي انجام داده اند و برخي از كشورها با روش هاي پيشرفته سطح زير كشت آن را افزايش داده اند . بر اساس آمار سازمان خوار بار كشاورزي جهاني ( F.A.O) مقدار توليد بادام در جهان جمعاً 806/560/1 تن بوده كه از اين مقدار 000/560 تن به كشور آمريكا تعلق داشته است .

 

مشكلات بادام كاري در ايران :

 

-                   غير پيوندي بودن درختان در نتيجه يك دست نبودن محصول

 

-                   سرما زدگي بهاره ، توليد نا منظم محصول

 

-                   نا مرغوب بودن محصول به علت اختلاط زياد

 

-                   عدم همزماني در رسيدن ميوه ها

 

-                   طغيان آفات و بيماري ،‌ در اثر رها شدگي و پيري درختان

 

-                   غير مكانيزه بودن باغها با توجه به تراكم بيشتر درختان

 

 

 

عمليات قبل از احداث باغ :

 

انتخاب زمين باغ :

 

پايه بادام بذري ،‌ هلو ، و هلو * بادام حساس به بيماري قارچي ريشه اي از جمله ورتيسليوم ، آميلاريا و فيتوفترا مي باشند .

 

در انتخاب زمين باغ بايد دقت نمود كه كشت قبلي بادام نباشد و گياهان حساس به بيماري قارچي نيز كشت نشده باشد .

 

آماده سازي زمين :

 

آماده سازي زمين در دو مرحله صورت مي گيرد :

 

-                   عمليات قبل از كاشت

 

-                   عمليات پس از كاشت

 

عمليات قبل از كاشت : خرد كردن طبقات فشرده در خاك زيرين با استفاده سوسلاپ ، شخم خيلي عميق و يا ريپر

 

بي نياز كردن درختان از كودهاي پايه فسفات ،‌ پتاس و كود آلي در سالهاي اول رشد . در فصل تابستان قبل از عمليات كاشت بر اساس تجزيه خاك ، مقدار كافي از كود آلي و كودهاي فسفات و پتاس را به طور يكنواخت در سطح زمين پخش مي كنند سپس با شخم عميق كودها را در عمق هفتاد تا هشتاد سانتي متر قرار مي دهند .

 

 

 

عمليات در سطح زمين باغ پس از كاشت :

 

اين عمليات از دو نظر مفيد مي باشد :

 

ايجاد يك لايه نرم و خشك از خاك در سطح زمين به منظور جلوگيري از تبخير ( مالچ خاك ) . دفع علف هاي هرز كه مصرف كننده آب و مواد غذايي مي باشند ، بدين جهت در فصل پاييز يك شخم سبك و كم عمق در سطح باغ مي زنند سپس در فصل بهار و تابستان پس از هر بارندگي با پنجه غازي سطح زمين را سله شكني كرده و علف هاي هرز آن را از بين مي برند .

 

خاك ورزي يا اصلاح خاك :

 

براي اصلاح خاك سعي مي كنند مقدار هموس را در خاك افزايش دهند . افزايش هموس در خاك ، با كاشت كود سبز ، كودهاي حيواني و بقاي مواد سلولوزي در خاك ايجاد مي گردد .

 

 

 

برداشت :

 

 محصول بادام بعد از رسيدن ميوه ها  با دست يا چوب هاي بلند و يا به طور مكانيكي برداشت مي شود . در زمان رسيدن ميوه ،‌ پوست سبز بادام تغيير رنگ داه پژمرده شده و شكاف طولي در آن ايجاد مي گردد در اين مرحله ميوه ها به راحتي از درخت جدا شده و پوست گيري آن نيز آسان مي گردد . ميوه بادام برخلاف ساير ميوه ها به صورت چغاله نيز مورد مصرف قرار مي گيرد ، بنابراين در دو مرحله به صورت ميوه سبز و خشك محصول آن را برداشت مي كنند .

 

 

منابع و مآخذ :

 

-            بادام ( كاشت ، توليد و فرآوري ) ، نگارش تراب امير قاسمي ، ناشر : آيندگان ، نوبت چاپ : اول 1381.

 

-          راهنماي بادام ( كاشت ، داشت و برداشت ) ، سعيد چاي چي ، نادر حسن زاده ، محمد مشهدي جعفر لو ، احمد باي بوردي ، ناشر : نشر آموزش كشاورزي ، نوبن چاپ : اول 13



نوع مطلب : | بازدید : 38
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

باید توجه داشت که زمین کشت گوجه فرنگی باید کاملاً آفتاب­گیر و شیب آن حتی المقدور از شمال به جنوب باشد و به تجربه ثابت شده است که بوته هایی که در کنار دیوار شمالی قرار دارند زودرس تر و شاداب ترند ، سرمای نابهنگام بهاره موجب از بین رفتن تمام بوته ها می­گردند و در مناطق سرد بایستی در زیر شاسی حرارت مورد نیاز آن تأمین گردد .

نوع خاک :

گوجه فرنگی در زمینهایی که دارای خاک تازه و بکر باشند به عمل می آید ولی بایستی به حد کافی کود پوسیده حیوانی در یک هکتار زمین پخش کرده و خاک را برگردان کرد و در هنگام بهار 2 هفته قبل از کاشت مقدار 1200 کیلو کود شیمیایی مخلوط کودهای مختلف به نسبت 4 قسمت نیترات دوسود ، 2 قسمت سولفات دوپتاس و                  6 قسمت سوپرفسفات به خاک داده و آنرا با خاک مخلوط می­نمایند ، می­توان به جای سوپرفسفات پودر استخوان مصرف نمود .

 

طرز کاشت :

باید دقت کرد که نشا گوجه فرنگی چنانچه بدون خاک حمل و نقل شود تأثیر بسیار بدی در رشدونمو و بالاخره تولید محصول و مخصوصاً حساسیت شدید نسبت به حمله آفات پیدا می­نماید . بنابراین بایستی نشای آنرا در گلدانهای استکانی و یا در جعبه های محتوی خاک حمل و نقل نمود بهترین فصل در نقاط معتدل برای نشاکاری آن ، نیمه دوم خردادماه است .

به گلدانهای نشای گوجه فرنگی که ارتفاع بوته آن به 20 سانتیمتر رسیده است روز قبل از کاشت آب داده و برای خارج کردن بوته از داخل گلدان انگشتها را روی گلدان حائل نموده و محتویات گلدان را با یک ضربه که کناره گلدان به لبه سنگ وارد آورده و به کف دست منتقل می­نمایند و بدون آنکه اطراف ریشه دست بخورد در گودالی که به همین منظور روی ردیف هایی که فاصله آنها 75 سانتیمتر است به فاصله 45 سانتیمتر از هم آماده نموده­اند می­کارند و اطراف آنرا خاک مخلوط با کود ریخته و با دست فشار می­دهند تا هوای اطراف ریشه خارج گردد و چنانچه نشا قبلاً زیر شاسی یا نایلون پرورش داده شده مجدداً برای چند روزی روی بوته ها را نایلون می­کشند تا گیاه به حالت اولیه خود برسد سپس پوشش را برمی­دارند.

در 2 هفته آخر، قبل از انتقال نشا به زمین اصلی باید آنرا به محیط خارج عادت داده و به همین جهت در طول روز و مواقعی که هوا گرم است دریچه های گلخانه را باز کرده و در هنگام عصر آنها را می­بندند . در روزهای آخر چنانچه بوته ها در مقابل نور آفتاب پژمرده نشوند ، برای انتقال به محیط خارج آمادگی پیدا نموده اند اما باید توجه داشت که سرمای ناگهانی ، همه بوته ها را از بین خواهد برد . در موقع کاشت بایستی حتماً نصف بیشتر از ساقه نشا در خاک گذاشته شود .

چنانچه درجه حرارت خاک کمتر از 10 درجه باشد بذر گوجه فرنگی در داخل شاسی رشد و نموی ندارد ولی در درجات بالاتر رشد خوبی داشته به طوریکه در حرارت 20 درجه در مدت 8 روز اولین جوانه آن ظاهر می­گردد . به طور معمول در هر یک صد گرم بذر گوجه فرنگی ، بالغ بر 40 هزار عدد بذر وجود دارد بدیهی است کلیه بذرهای کاشته شده به ثمر نمی­رسد و در هنگام نشاکاری مقدار قابل توجهی به علت رشد کم و یا آفت زدگی از رده خارج می­گردند به طور متوسط مقدار بذر لازم برای نشاکاری زمین که گوجه فرنگی بعداً در آن کاشته می­شود 2000-500 گرم در هکتار می­باشد پس از آنکه بوته ها کاشته شدند باید مزرعه را به حد کافی و به طور فراوان آبیاری نمود .

 

عملیات زراعی :

در مناطقی که 4-3 ماه از سال ، آب و هوای معتدل و آفتابی و کمی خشک دارند بایستی رطوبت خاک را به طور یکنواخت نگهداری نمود و از بادهای شدید محفوظ باشد و درجه حرارت مناسب برای پرورش بوته گوجه فرنگی بین 35-20 درجه است .

بوته گوجه فرنگی به بوته توتون و درخت گردو حساس است و چنانچه در مجاور آنها کاشته شود ، خوب رشد نمی­کند . آنهایی­که بوته گوجه فرنگی را در گلدان پرورش می­دهند ، نبایستی گلدان آنرا در دریچه آشپزخانه قرار دهند ، زیرا بوی گاز موجب متوقف شدن رشد آن می­گردد.

به طور کلی برای آبیاری مزرعه حداقل هفته ای یک مرتبه آبیاری تمام مزرعه ضرورت دارد و در تمام مدت رشد بایستی خاک مزرعه را سله شکنی نمود و علفهای هرز را از بین برد و از مزرعه خارج نموده و سوزاند ، زیرا بسیاری از بیماریها و آفات ، به وسیله علف های هرز منتقل می­شوند برای هدایت شاخه بوته های گوجه فرنگی می­توان از داربست چوبی و یا پلاستیکی ویا فلزی استفاده نمود . در هر صورت بایستی از تماس میوه  گوجه فرنگی با خاک جلوگیری نمود .

لازم به یادآوری است که در هنگام رشد شاخه ها معمولاً تعداد شاخه غیر بارور در کنار شاخه های بارور به وجود می آید ، این شاخه های اضافی را باید از بوته جدا نمود تا کلیه مواد غذایی گیاه به مصرف میوه برسد . طبق تجربه ، چنانچه از هر شاخه فقط 2 شاخه بارور نگهداری شده و بقیه هرس شوند ، مقدار محصول بیشتر و انواع آن مرغوبتر خواهد شد .

لازم به تذکر است که عمل هرس کردن باید تا آخر فصل ادامه داشته باشد . زیرا اگر هرسی فقط یک مرتبه انجام گیرد شاخه های بالایی ، بیش از حد رشد کرده و عده ای از شاخه ها که میوه نمی­دهند قوت گیاه را می­گیرند .

گاهی شکافهایی روی میوه به وجود می آید علت آن خشکی طولانی مزرعه است که ناگهان با یک آبیاری فراوان مواجه می­شود و موجب ترک خوردگی گوجه می­شود ، بنابراین باید مزرعه را به طور مرتب و به طور یکنواخت آبیاری نمود .

چون جوانه هایی که در آخر فصل تشکیل می­شوند ، دیگر نمی­توانند گل خود را به ثمر برسانند لذا بایستی کلیه جوانه هایی که در آخر فصل تشکیل می­شوند قطع نمود تا میوه های موجود به ثمر برسد .

باید توجه داشت در تمام مدت سال که هرس انجام می­گیرد نبایستی بیش از حد بوته را لخت کرد زیرا در هر صورت برگها هستند که مواد غذایی میوه را تهیه نموده و برای ذخیره به داخل میوه می­فرستند .

 

برداشت گوجه فرنگی :

پس از آنکه گوجه فرنگی گوشت دار شد و آماده تغییر رنگ گردید ، می­توان آنرا چید و برای حمل به شهرهای دوردست با دقت به طوریکه به آن فشار وارد نیاید بسته بندی کرد . معمولاً 6 روز پس از شروع تغییر رنگ ، گوجه ها آماده برداشت می­شوند .

برای چیدن گوجه فرنگی بهتر است میوه را با دست راست گرفته و به طرف راست یا چپ چرخاند و با یک حرکت جزئی میوه از بوته جدا می­شود .

در آخر فصل پاییز که امکان سرمازدگی به بوته ها داده می­شود ، بهتر است گوجه های کال را چیده و در جعبه های چوبی قرار داد و در محلی که امکان نفوذ سرما در آن وجود ندارد انبار نمود معمولاً بهای گوجه فرنگی کال در آخر فصل ، چندین برابر بهای گوجه فرنگی رسیده در وسط فصل است .

مقدار محصول گوجه فرنگی از هر بوته 5/3-3 کیلوگرم است و این میزان با واریته های مختلف و طرز پرورش و هرس و کود متفاوت است و همچنین تا 5 و 6 کیلو از هر بوته می­توان محصول برداشت کرد و در هر هکتار با محاسبه 40 هزار بوته در هکتار بین 160-120 تن و در مورد خاص تا 200 تن گوجه فرنگی می­توان بدست آورد در موقع چیدن محصول چنانچه دمبرگ همراه با میوه چیده شود علاوه بر اینکه میوه را بهتر می­توان نگهداری نمود و خطر حمله قارچ Cladosporium به گوجه نیز وجود ندارد .

 

بذرگیری :

چون در اثر تلافی بوته های مختلف با یکدیگر بذرهای به دست آمده ، دارای درجه خلوص کامل نیستند و غالباً خاصیت نژادی خود را از دست می­دهند ، لذا برای به دست آوردن بذر خالص ترجیح داده می­شود تعدادی از نشاهای سالم و قوی را دور از دسترس و در کناری کاشته و مراقبت کامل از آنها به عمل آمده و فقط تعداد محدودی گوجه روی هر بوته باقی بگذارند و بقیه گلها را حذف می­کنند پس از آنکه گوجه ها رسیدند بذر آنها را جدا کرده و روی پارچه خشک کرده و قبل از آنکه کاملاً خشک گردد از پارچه جدا نموده و روی کاغذ ریخته و نگه می­دارند تا کاملاً خشک شود سپس در قوطی در بسته و محفوظ برای استفاده سال بعد ذخیره می­کنند.باید توجه داشت که زمین کشت گوجه فرنگی باید کاملاً آفتاب­گیر و شیب آن حتی المقدور از شمال به جنوب باشد و به تجربه ثابت شده است که بوته هایی که در کنار دیوار شمالی قرار دارند زودرس تر و شاداب ترند ، سرمای نابهنگام بهاره موجب از بین رفتن تمام بوته ها می­گردند و در مناطق سرد بایستی در زیر شاسی حرارت مورد نیاز آن تأمین گردد .

 

نوع خاک :

گوجه فرنگی در زمینهایی که دارای خاک تازه و بکر باشند به عمل می آید ولی بایستی به حد کافی کود پوسیده حیوانی در یک هکتار زمین پخش کرده و خاک را برگردان کرد و در هنگام بهار 2 هفته قبل از کاشت مقدار 1200 کیلو کود شیمیایی مخلوط کودهای مختلف به نسبت 4 قسمت نیترات دوسود ، 2 قسمت سولفات دوپتاس و                  6 قسمت سوپرفسفات به خاک داده و آنرا با خاک مخلوط می­نمایند ، می­توان به جای سوپرفسفات پودر استخوان مصرف نمود .

 

طرز کاشت :

باید دقت کرد که نشا گوجه فرنگی چنانچه بدون خاک حمل و نقل شود تأثیر بسیار بدی در رشدونمو و بالاخره تولید محصول و مخصوصاً حساسیت شدید نسبت به حمله آفات پیدا می­نماید . بنابراین بایستی نشای آنرا در گلدانهای استکانی و یا در جعبه های محتوی خاک حمل و نقل نمود بهترین فصل در نقاط معتدل برای نشاکاری آن ، نیمه دوم خردادماه است .

به گلدانهای نشای گوجه فرنگی که ارتفاع بوته آن به 20 سانتیمتر رسیده است روز قبل از کاشت آب داده و برای خارج کردن بوته از داخل گلدان انگشتها را روی گلدان حائل نموده و محتویات گلدان را با یک ضربه که کناره گلدان به لبه سنگ وارد آورده و به کف دست منتقل می­نمایند و بدون آنکه اطراف ریشه دست بخورد در گودالی که به همین منظور روی ردیف هایی که فاصله آنها 75 سانتیمتر است به فاصله 45 سانتیمتر از هم آماده نموده­اند می­کارند و اطراف آنرا خاک مخلوط با کود ریخته و با دست فشار می­دهند تا هوای اطراف ریشه خارج گردد و چنانچه نشا قبلاً زیر شاسی یا نایلون پرورش داده شده مجدداً برای چند روزی روی بوته ها را نایلون می­کشند تا گیاه به حالت اولیه خود برسد سپس پوشش را برمی­دارند.

در 2 هفته آخر، قبل از انتقال نشا به زمین اصلی باید آنرا به محیط خارج عادت داده و به همین جهت در طول روز و مواقعی که هوا گرم است دریچه های گلخانه را باز کرده و در هنگام عصر آنها را می­بندند . در روزهای آخر چنانچه بوته ها در مقابل نور آفتاب پژمرده نشوند ، برای انتقال به محیط خارج آمادگی پیدا نموده اند اما باید توجه داشت که سرمای ناگهانی ، همه بوته ها را از بین خواهد برد . در موقع کاشت بایستی حتماً نصف بیشتر از ساقه نشا در خاک گذاشته شود .

چنانچه درجه حرارت خاک کمتر از 10 درجه باشد بذر گوجه فرنگی در داخل شاسی رشد و نموی ندارد ولی در درجات بالاتر رشد خوبی داشته به طوریکه در حرارت 20 درجه در مدت 8 روز اولین جوانه آن ظاهر می­گردد . به طور معمول در هر یک صد گرم بذر گوجه فرنگی ، بالغ بر 40 هزار عدد بذر وجود دارد بدیهی است کلیه بذرهای کاشته شده به ثمر نمی­رسد و در هنگام نشاکاری مقدار قابل توجهی به علت رشد کم و یا آفت زدگی از رده خارج می­گردند به طور متوسط مقدار بذر لازم برای نشاکاری زمین که گوجه فرنگی بعداً در آن کاشته می­شود 2000-500 گرم در هکتار می­باشد پس از آنکه بوته ها کاشته شدند باید مزرعه را به حد کافی و به طور فراوان آبیاری نمود .

 

عملیات زراعی :

در مناطقی که 4-3 ماه از سال ، آب و هوای معتدل و آفتابی و کمی خشک دارند بایستی رطوبت خاک را به طور یکنواخت نگهداری نمود و از بادهای شدید محفوظ باشد و درجه حرارت مناسب برای پرورش بوته گوجه فرنگی بین 35-20 درجه است .

بوته گوجه فرنگی به بوته توتون و درخت گردو حساس است و چنانچه در مجاور آنها کاشته شود ، خوب رشد نمی­کند . آنهایی­که بوته گوجه فرنگی را در گلدان پرورش می­دهند ، نبایستی گلدان آنرا در دریچه آشپزخانه قرار دهند ، زیرا بوی گاز موجب متوقف شدن رشد آن می­گردد.

به طور کلی برای آبیاری مزرعه حداقل هفته ای یک مرتبه آبیاری تمام مزرعه ضرورت دارد و در تمام مدت رشد بایستی خاک مزرعه را سله شکنی نمود و علفهای هرز را از بین برد و از مزرعه خارج نموده و سوزاند ، زیرا بسیاری از بیماریها و آفات ، به وسیله علف های هرز منتقل می­شوند برای هدایت شاخه بوته های گوجه فرنگی می­توان از داربست چوبی و یا پلاستیکی ویا فلزی استفاده نمود . در هر صورت بایستی از تماس میوه  گوجه فرنگی با خاک جلوگیری نمود .

لازم به یادآوری است که در هنگام رشد شاخه ها معمولاً تعداد شاخه غیر بارور در کنار شاخه های بارور به وجود می آید ، این شاخه های اضافی را باید از بوته جدا نمود تا کلیه مواد غذایی گیاه به مصرف میوه برسد . طبق تجربه ، چنانچه از هر شاخه فقط 2 شاخه بارور نگهداری شده و بقیه هرس شوند ، مقدار محصول بیشتر و انواع آن مرغوبتر خواهد شد .

لازم به تذکر است که عمل هرس کردن باید تا آخر فصل ادامه داشته باشد . زیرا اگر هرسی فقط یک مرتبه انجام گیرد شاخه های بالایی ، بیش از حد رشد کرده و عده ای از شاخه ها که میوه نمی­دهند قوت گیاه را می­گیرند .

گاهی شکافهایی روی میوه به وجود می آید علت آن خشکی طولانی مزرعه است که ناگهان با یک آبیاری فراوان مواجه می­شود و موجب ترک خوردگی گوجه می­شود ، بنابراین باید مزرعه را به طور مرتب و به طور یکنواخت آبیاری نمود .

چون جوانه هایی که در آخر فصل تشکیل می­شوند ، دیگر نمی­توانند گل خود را به ثمر برسانند لذا بایستی کلیه جوانه هایی که در آخر فصل تشکیل می­شوند قطع نمود تا میوه های موجود به ثمر برسد .

باید توجه داشت در تمام مدت سال که هرس انجام می­گیرد نبایستی بیش از حد بوته را لخت کرد زیرا در هر صورت برگها هستند که مواد غذایی میوه را تهیه نموده و برای ذخیره به داخل میوه می­فرستند .

 

برداشت گوجه فرنگی :

پس از آنکه گوجه فرنگی گوشت دار شد و آماده تغییر رنگ گردید ، می­توان آنرا چید و برای حمل به شهرهای دوردست با دقت به طوریکه به آن فشار وارد نیاید بسته بندی کرد . معمولاً 6 روز پس از شروع تغییر رنگ ، گوجه ها آماده برداشت می­شوند .

برای چیدن گوجه فرنگی بهتر است میوه را با دست راست گرفته و به طرف راست یا چپ چرخاند و با یک حرکت جزئی میوه از بوته جدا می­شود .

در آخر فصل پاییز که امکان سرمازدگی به بوته ها داده می­شود ، بهتر است گوجه های کال را چیده و در جعبه های چوبی قرار داد و در محلی که امکان نفوذ سرما در آن وجود ندارد انبار نمود معمولاً بهای گوجه فرنگی کال در آخر فصل ، چندین برابر بهای گوجه فرنگی رسیده در وسط فصل است .

مقدار محصول گوجه فرنگی از هر بوته 5/3-3 کیلوگرم است و این میزان با واریته های مختلف و طرز پرورش و هرس و کود متفاوت است و همچنین تا 5 و 6 کیلو از هر بوته می­توان محصول برداشت کرد و در هر هکتار با محاسبه 40 هزار بوته در هکتار بین 160-120 تن و در مورد خاص تا 200 تن گوجه فرنگی می­توان بدست آورد در موقع چیدن محصول چنانچه دمبرگ همراه با میوه چیده شود علاوه بر اینکه میوه را بهتر می­توان نگهداری نمود و خطر حمله قارچ Cladosporium به گوجه نیز وجود ندارد .

 

بذرگیری :

چون در اثر تلافی بوته های مختلف با یکدیگر بذرهای به دست آمده ، دارای درجه خلوص کامل نیستند و غالباً خاصیت نژادی خود را از دست می­دهند ، لذا برای به دست آوردن بذر خالص ترجیح داده می­شود تعدادی از نشاهای سالم و قوی را دور از دسترس و در کناری کاشته و مراقبت کامل از آنها به عمل آمده و فقط تعداد محدودی گوجه روی هر بوته باقی بگذارند و بقیه گلها را حذف می­کنند پس از آنکه گوجه ها رسیدند بذر آنها را جدا کرده و روی پارچه خشک کرده و قبل از آنکه کاملاً خشک گردد از پارچه جدا نموده و روی کاغذ ریخته و نگه می­دارند تا کاملاً خشک شود سپس در قوطی در بسته و محفوظ برای استفاده سال بعد ذخیره می­کنند.



نوع مطلب : | بازدید : 39
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

رخت گردو
نام لاتین: Walnut Trees
نام علمی: Juglans spp
درخت گردو یکی از درختان بسیار با ارزش است که علاوه بر جنبه زینتی که دارد محصولات خوراکی ارزشمندی نیز تولید می‌کند. درخت گردوی بالغ می‌تواند به ارتفاع 30 متر رشد کند. کاشت درخت گردو با استفاده از بذر کار آسانی است ولی قبل از کاشت باید بذرها در معرض سرما قرار بگیرند تا خواب بذر شکسته شود.
چگونگی کاشت بذر گردو
1 – قبل از کاشت بذرهای گردو را به مدت یک شب در یک سطل آب قرار دهید. سپس یک کیسه پلاستیکی بدون منفذ را با پرلیت مرطوب پر کنید و بذرها در پرلیت قرار دهید به گونه‌ای که با پرلیت پوشانده شوند. کیسه پلاستیکی را به مدت 3 تا 4 ماه در یخچال قرار دهید و هر زمان که پرلیت در حال خشک شدن بود آن را مرطوب کنید.
2 – بعد از گذشت 3 تا 4 ماه، یک گلدان 4 تا 5 لیتری برای کاشت بذر گردو آماده کنید. گلدان را با قسمت‌های مساوی کمپوست، خاک گلدان، شن و ماسه درشت پر کنید و آن‌ها را با هم مخلوط نمایید. سپس به مخلوط آب اضافه کنید تا جایی که احساس کنید 13 سانتی متر از قسمت بالایی خاک مرطوب شده است.
3 – بذر گردو را در عمق 2.5 تا 5 سانتی متری بکارید. گلدان را در یک مکان با سایه جزیی قرار دهید. خاک را مرطوب نگه دارید به گونه‌ای که همیشه 8 سانتی متر از قسمت بالایی خاک مرطوب باشد. هر زمان که احساس کردید قسمت بالایی خاک در حال خشک شدن است آن را مرطوب کنید. هرگز اجازه ندهید خاک به طور کامل خشک شود. همچنین از خیس کردن خاک پرهیز کنید.
4 – دمای مناسب برای جوانه زنی بذر گردو 24 تا 29 درجه سانتی‌گراد است. گلدان را در مکانی که دما کمتر از 18 درجه سانتی گراد است قرار ندهید. اگر دما کمتر از این میزان است با کمک یک سیستم حرارتی دما را افزایش دهید.
5 – جوانه زنی معمولا یک تا دو ماه طول می‎کشد. زمانی که جوانه را مشاهده کردید سیستم حرارتی را خاموش کنید.
6 – بعد از اینکه سرما برطرف شد گلدان ها را به خارج از خانه منتقل کنید. برای اینکه نهال‌ها با هوای جدید خو بگیرند آن ها را به مدت یک هفته روزی چند ساعت در خارج از خانه قرار دهید و هر روز این ساعات را بیشتر کنید تا نهال به هوای جدید عادت کنند. بعد از یک هفته، نهال‌ها را در یک مکان با آفتاب کامل خارج از خانه قرار دهید. در مناطق خیلی گرم نهال ها را در یک مکان با سایه جزیی بگذارید. نهال گردو به هفته ای 2.5 لیتر آب نیاز دارد.
7 – در پاییز، نهال های گردو را در مکان دائمی بکارید. یک مکان با آفتاب کامل یا سایه جزیی با خاک اسیدی و مرطوب با زهکشی خوب برای کاشت نهال گردو انتخاب کنید. فاصله بین درخت‌ها با یکدیگر و فاصله بین درخت و ساختمان را 7.5 متر در نظر بگیرید.
مراقبت از درخت گردو
درخت گردوی جوان به هفته ای یک بار آبیاری نیاز دارد. در سال اول برای هربار آبیاری به اندازه 12 تا 20 لیتر آب به گیاه بدهید. بعد از اینکه درخت به خوبی در خاک تثبیت شد، هر دو یا سه هفته یک بار به گیاه آب دهید. در هر بار آبیاری مطمئن شوید یک تا دو متر از قسمت بالایی خاک مرطوب می‌شود.
به درختان گردو که در خاک تثبیت شده اند در اوایل بهار کود بدهید. درخت گردو به نیتروژن زیادی نیاز دارد. به میزان 3 تا 4 کیلو کود دارای آمونیوم سولفات برای درخت گردو استفاده کنید. به آرامی کود را اطراف درخت پخش کنید. کود را با فاصله 45 سانتی متری از تنه درخت روی خاک اضافه نمایید. بعد از کوددهی، آبیاری عمیق انجام دهید.
مواظب علف های هرز باشید و از رشد علف‌های هرز و چمن‌ها در اطراف درخت خودداری کنید. زیرا این گیاهان در جذب مواد مغذی با درخت گردو به رقابت می‌پردازند و همچنین باعث جذب حشرات و آفات می‌شوند.
هر سال زمستان قبل از افتادن برگ‌ها، زمانی که درخت خفته است آن را هرس کنید. تمام شاخه‌های آسیب دیده و بیمار را حذف کنید. همچنین شاخه در هم رفته و شلوغ را نیز هرس کنید، این شاخه ها از رسیدن نور خورشید به مرکز درخت جلوگیری می‌کنند.

 

منبع اصلی: http://www.bazram.com



نوع مطلب : | بازدید : 37
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

کاشت خيار در گلخانه... 

انتخاب زمان کشت : 

قبل از هر اقدامی در مورد کشت خيار ابتدا بهتر است اطلاعاتی از قبيل آمار هواشناسی منطقه نظرات و تجربيات مهندسين کشاورزی و کشاورزان با تجربه و مهمترين مورد قيمت اين محصول در بازار کسب کرده و آنگاه زمان کشت را انتخاب نماييد زيرا زمان کشت در بهره برداری محصول تاثير مستقيم داشته و باعث بالا رفتن روحيه کار و تلاش می گردد. مثلا در مناطق جنوبی کشور زمان کشت از اوائل مهرماه شروع می شود و در خرداد ماه سال بعد برداشت محصول پايان می يابد. و در مناطق شمالی و مرکزی کشور که در آذر ماه و دی ماه دارای هوای ابری و سرد می باشند زمان کشت را به نحوی انتخاب می کنند که اين زمان يا آخر فصل برداشت و يا آغاز کشت باشد . به طور کلی زمان هايی که شرايط جوی نامساعد است بايد از دوره کشت حذف گردد و اگر چنين کاری صورت نگيرد و زمانهای نامساعد در ميان زمان برداشت قرار گيرد کشت با مشکلات عديده ای روبرو می شود. 
انتخاب بذر: بعد از انتخاب زمان کشت بايد بذر مناسب و خوبی انتخاب کنيم که بر اساس تقسيم بندی اقليم های مناسب صورت می گيرد.مثلا برای مناطق جنوبی که زمان کشت از اوائل مهرماه شروع می شود و تا آخر خرداد سال بعد می توان برداشت محصول داشت و يا مناطق شمالی و مرکزی که کار کشت از اوائل دی ماه شروع می شود بذرهای تک گل پيشنهاد می شود که دارای برگ های کوچک و مقاوم به سرما بوده و جهت دوره های طولانی مناسب می باشد ولی در اقليم های که دو فصل کشت دارند بهتر است از واريته های پرگل که محصول زيادي در زمان کوتاه دارنداستفاده گردد. شايان ذکر است که بسياری از کشاورزان بدون توجه به نوع واريته و زمان کشت آن و تنها به علت پر گل بودن آن اقدام به کشت در فصولی می نمايند که مناسب حال آن بذر نيست در نتيجه با مشکلاتی مواجه می شوند که برای آنها اندکی ناشناخته و غريب می نمايد.کشاورزانی که آشنايی با خواص واريته های مختلف ندارند اشتباه عمده ای را مرتکب می شوند و آن اين است که واريته های پر گلی را که برای فصول بهاره کشت نموده اند و محصول خوب و زيادی برداشت کرده اند مجددا برای کشت پائيزه انتخاب می کنند. با شروع فصل سرما و کوتاه شدن طول روز تعداد زيادی ميوه های کوچک در هر بوته مشاهده می کنند که به علت ريز ماندن ميوه ها بر روی ساقه محصولی برداشت نمی کنند و با تصوراتی که دارند کود و سم را به گياه تحميل می کنند در حالی که بذر های تک گل بوده و از آن ميوه کمتری مشاهده می کنند اما محصول بيشتری برداشت می شود. 
نحوه کشت : پس از انتخاب بذر بايد فکر نحوه کشت باشيم به طور کلی در مقابل ما دو راه برای کشت بذر قرار دارد. يکی کشت مستقيم و کشت به صورت خزانه که از اين دو راه به خاطر صرفه جويی در استفاده از امکانات گلخانه ای و مراقبت بيشتر و بهتر تا جوانه زدن٬ بهتر است از کشت در خزانه بهره گيری کرد. برای کشت مستقيم زمين بايد رطوبت کافی داشته و به اصطلاح گاورو باشد و بهتر است زير و روی بذر به مقدار مورد نياز بيته موس ريخته شود. 
بهترين خاک برای کشت در گلدانهای نشاء ماده ای طبيعی به نام بيته موس می باشد که در بازار انواع خارجی و ايرانی آن يافت می شود.اگر محل قرار گرفتن سينی نشاء دارای ۳۰ درجه سانتی گراد حرارت بوده و نور و رطوبت کافی وجود داشته باشد پس از ۵ تا ۷ روز بذر جوانه می زند و چنانچه شرايط مناسب نبوده و عوامل نور و گرما و رطوبت به صورت دلخواه نباشد اولا در زمان جوانه زنی تاخير ايجاد می شود و ثانيا در جريان رشد گياه نيز اختلالاتی پديدار خواهد شد. توصيه می شود اين نوع بذرها را به علت گرانی آنها ۲۴ ساعت قبل از کاشت در زمين و يا گلدان در يک پارچه نخی و يا پنبه ای در دمای ۳۰ درجه سانتی گراد نگهداری کرد. بايد دقت کرد قبل از اين کار بذرها ابتدا در آب ولرم خيسانده شوند از طرفی بايد مراقبت های لازم را به عمل آورد تا گياه جوان بدون آفت و بيماری به زمين منتقل شود. 
انتقال نشاء به زمين اصلی :وقتی بذرها سبز شدند و رشد کافی نمودند بايد آنها را به زمين گلخانه منتقل کنيم.بدين منظور حفره هايی که با فاصله معين و بر اساس تراکم بوته در متر مربع محاسبه شده است بر روی بسترها تعبيه می کنيم که دقيقا به اندازه حجم خاک گلدانهای سينی نشاءمی باشد. آنگاه با احتياط کامل نشاء را همراه با خاک گلدان از گلدانها جدا کرده و در حفره ها قرار می دهيم.در اينجا بايد مراقب باشيم تا به ريشه ها آسيبی وارد نيايد. بعد از انتقال نشاء به زمين آبياری را شروع می کنيم . به ياد داشته باشيم مدت قرار گرفتن نشاء در گلدان نبايد از حد معمول تجاوز کند زيرا در اين صورت است که ريشه به علت حجم کم خاک دچار مشکل شده و از رشد طبيعی باز می ماند و در نتيجه گياه از ابتدا ضعيف خواهد بود و پس از آن هم رشد درستی نخواهد داشت. 
تراکم بوته ها : به منظور دستيابی به بيشترين برداشت محصول از متر مربع تراکم بوته ها حائز اهميت است.بعضی از کشاورزان و گلخانه داران بر اين باورند که اگر تعداد بوته در واحد سطح بيشتر باشد محصول بيشتری می توانند برداشت کنند.بر اساس تجارب بدست آمده در گلخانه های خاکی برای واريته های موجود تراکمی برابر با ۷/۱ تا ۳ بوته٬ بنابر تجربه شخصی فصل کاشت و نوع واريته از نظر کوچکی و بزرگی برگ در نظر می گيرند که در اين مورد می توان از کشاورزان با تجربه و کارشناسان مربوطه کمک گرفت. ناگفته نماند که اين کار دلايل فنی و مهمی دارد که از جمله می توان ميزان نوردهی و جذب مواد مغذی خاک در فصول سرد را نام برد.پس به خاطر اينکه بوته ها از نور کافی برخوردار بوده و رشد مناسبی داشته باشند بايد به گونه ای کاشت شوند که به روی يک ديگر کمتر سايه بياندازند و به عبارتی ديگر موجب جلوگيری از تابش نور کافی به گياه نشوند از طرفی در فصول سرد ميزان غذا رسانی خاک به ريشه کمتر می شود و اگر تراکم هم در چنين وضعيتی زياد باشد طبيعی است که به ريشه مواد کافی نخواهد رسيد 
آبياری اوليه : برای آبياری گلخانه بهتر است از سيستم تحت فشار به صورت قطره ای استفاده کنيم.در اين روش که بهترين نوع آن استفاده از نوارهای آبياری است که از حدر رفتن آب جلوگيری می کند. بر اساس برنامه ای منظم به آبياری گياه خواهيم پرداخت زيرا آبياری به صورت سنتی ضمن بالا بردن مصرف آب و همچنين رطوبت گلخانه مواد غذايی در خاک را شسته و دسترسی ريشه را به اين مواد کم کرده.شايان ذکر است که آبياری گياه بر اساس سن گياه بافت خاک و زمان مصرف متفاوت است. برای مثال می توان گفت که خاک در زمستان به آب کمتری نيازمند است تا در فصل تابستان ولی در هر صورت بايد به طور يکنواخت و دوره های منظم آبياری کرد و مسلما در خاک های سبک مقدار آبياری کمتر و فاصله زمانی بين آن نيز کمتر خواهد بود. توصيه می شود در هنگام آبياری زمين را برای مدت طولانی به حالت اشباع قرار ندهيم و حتما رطوبت ۲۵ درصدی را در فاصله دو آبياری رعايت نماييد به عبارت ديگر برای تناوب آبياری٬ زمانی اقدام به آبياری نماييد که رطوبت خاک به ۲۵٪ رسيده باشد ضمنا اين را هم بدانيد که گياه خيار در زمانی که به گلدهی می رسد نياز بيشتری به آب دارد. 
برخی از کشاورزان معتقدند بعد از اينکه گياه جوان ۴ برگ حقيقی خود را کامل کرد بايد يک دوره تشنگی به گياه داد.چون اعتقاد دارند ريشه گياه در حالت تشنگی به طور طبيعی به دنبال يافتن آب به عمق خاک نفوذ می کند و اين حرکت ريشه باعث افزايش حجم ريشه می شود. به هر حال گياه پس از دوره تشنگی و آبياری پس از آن رشد سريعی خواهد داشت. در زمان رشد بوته بايد نخهای گلخانه را آماده کرده و بر فراز بوته ها به سيم های مهار در فضای سقف گلخانه متصل نمود تا در هنگام رشد سريع بوته ها به طور منظم به دور نخ ها بسته شود برای بستن بوته ها به دور نخ ها روش های مختلفی وجود دارد می توان پائين نخ ها را به سيم مهار در پائين گياه بست و يا اينکه نخ اضافه را به دور قرقره های سيمی پيچانده و بر روی سيم مهار قرار داد و يا اينکه به وسيله کلیپس های مخصوص که به اندازه قطر ساقه گياه است و به انتهای نخ ها بسته می شود ارتباط ساقه و نخ را بدون گره زدن به گياه برقرار نمود شايان ذکر است که نبايد در مرحله نخ کشی بی توجهی نمود زيرا غفلت در اين کار باعث شکستن ساقه گياه می شود و سبب آسيب جدی به گياه خواهد شد. 
آبیاری : آبياری گلخانه برای خاک های سبک می تواند به روش نشتی باشد يعنی با ايجاد جوی و پشته آبياری صورت می گيرد. در صورت استفاده از سيستم های قطره ای که با لوله های مخصوص صورت می گيرد نيازمند يک محاسبه دقيق هستيم زيرا معمولا وسط خط لوله از فشار آب کمتری برخوردار است و به اين علت آبياری به صورت يکنواخت انجام نمی شود.آبياری قطره ای بايد به صورتی باشد که پيازرطوبتی بين دو قطره چکان به يکديگر متصل شود . همانطور که می دانيد روزانه مقدار معينی اب زمين تبخير می شود که بايد در موقع مناسب تامين گردد.در صورتی که نسبت به آب يک منطقه مشکوک باشيم با آزمايش آب تصميم نهايی را اتخاذ می کنيم مقادير مجاز EC در آب براساس ميلی موس تامين می شود EC کمتر از ۱ بسيار خوب EC بين ۱ تا۲ مناسب و EC ۲ تا ۳ کمی زياد EC ۳ تا ۴ زياد و EC بالاتر از ۴ بسيار زياد غير قابل قبول می باشد. 

هرس اولیه : در بته خيار تا زمانی که ارتفاع گياه به ۳۰ سانتی متر نرسيده هيچگونه هرسی را انجام نمی دهيم . اما پس از اينکه بوته به ارتفاع ۳۰ سانتی متری رسيد شاخه های فرعی و ميوه و گلهای آن را به تدريج حذف می کنيم. با اين کار به گياه اجازه می دهيم که تمام انرژی توليدی توسط گياه صرف رشد ساقه و برگهای اوليه شود و بدين وسيله گياه قوی و شاداب باشد از ارتفاع ۳۰ سانتی متر به بعد شاخه های فرعی را حذف کنيم ولی با توجه به فصل کاشت و نظر برخی کارشناسان و کشاورزان با سابقه برخی به شاخه های فرعی اجازه می دهند رشد نمايند و بر اساس واريته و فصل کاشت طول شاخه های فرعی را تنظيم می کنند. قابل ذکر است که در فصل بهار جوانه انتهايی شاخه های فرعی را بعد از ظهور برگ پنجم حذف می کنند به ياد داشته باشيد که هرس اوليه گياه تاثير مستقيم و بسيار خوبی در رشد و بار دهی بوته خواهد داشت البته مشروط بر اينکه به طور صحيح و اصولی انجام گيرد. 

برداشت محصول : از مواردی که بايد در انجام آن دقت بسياری کرد تا آسيبی به گياه وارد نشود نحوه چيدن خيار از بوته است که به دلايلی با اهميت است شيوه اصولی و صحيح چيدن خيار از بوته اين است که آن را به سمت بالا کشيده تا بدين وسيله از ساقه جدا شود اين عمل باعث می شود که بقايا يا دنباله ميوه بر روی ساقه باقی نماند زیرا باقی ماندن این قسمت بر روی ساقه باعث پوسيدگی ساقه می شود و از طرفی دنباله ميوه علاوه بر اينکه وزن ميوه را سنگين تر می کند باعث جلوگيری از نرم شدن سريع ميوه هم می شود امروزه در اکثر گلخانه ها ديده می شود که خيار را به وسيله قيچی از شاخه جدا می کنند اين کار زمانی می تواند مشکل آفرين باشد که قيچی آلوده به بيماریهای قارچی و ويروسی خاصی باشد. در اين حالت امکان انتقال بيماری از يک بوته به بوته ديگر زياد است. بد نيست بدانيد به تازگی دستگاهی اختراع شده است که به وسيله اشعه می تواند ميوه را از ساقه جدا کند.ولی تا زمانی که دسترسی به اين وسائل امکان پذير باشد بهتر است حتاالمقدور ميوه با دستکش چيده شود ضمنا از ابزارهایی استفاده کنيد که اطمينان داشته باشيد آلوده نيستند. 

پائین کشی بوته ها : زمانی که بوته ها به سقف مفيد گلخانه می رسند بايد پائين کشيده شوند.نکته ای که در اين دوره حائز اهميت است هرس برگهای فرسوده تر و پير تر در طول دوره برداشت است.به طوری که هنگام پائين کشيدن بوته برگهای پائينی ضمن اينکه عمر خود را سپری کرده اند تعداد کمی نيز برای هرس کردن باقی مانده باشد. بايد همواره به ياد داشته باشيد که هرس برگهای فرسوده در هر نوبت نبايد بيش از ۳ برگ در بوته باشد و حداقل ۱۸ تا ۲۵ برگ روی بوته باقی بماند. هرس برگ های فرسوده بايد در طول دوره و به تناوب انجام گيرد که در هنگام پائين کشی مشکلی پيش نيايد و ضمنا متوجه باشيم برگهايی که هرس می کنيم نبايد از تعداد برگهای توليد شده بيش تر باشد. به هر حال بعد از هرس برگ هاي مسن تر و رسيدن بوته به سقف٬ ۳ روش برای هرس بوته خيار مرسوم است. 
اول اينکه با حذف برگهای پائينی و شل کردن نخ ها از قرقره که به سيم مهار متصل است ساقه را به صورت گرد در روی زمين قرار داده البته گاهی ساقه ها به جای اينکه روی زمين قرار گيرند بر روی شاسی های مخصوصی که با فاصله ۵۰ سانتی متر تعبيه شده اند قرار می گيرند. زمانی که بوته به انتها می رسد به دو شاخه فرعی اجازه می دهیم که رشد خود را ادامه دهند و دوباره به سمت پائین حرکت کنند.این دو شاخه فرعی را مانند شاخه های اصلی در نظر می گيريم و پس از رشد اين شاخه ها جوانه ای انتهايی شاخه اصلی را حذف مي کنيم و سوم اگر در پايان فصل کشت با فرا رسيدن هوای گرم مصادف باشد می توان به جای پائين کشيدن بوته ها آن را بر روی سيم ها انداخته تا مانند سايبانی در گلخانه عمل کند در اين حالت بايد کاملا مراقب بود که بوته ها در موقع خم شدن شکسته نشوند و بعد ها دچار ضايعات و بيماری نگردند. 
منبع : شرکت دشت ناز جيرفت 
WWW.PARSBIOLOGY.COM



نوع مطلب : | بازدید : 36
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

کشت سیب زمینی

سولانوم توبروزوم گیاهی است پایا با برگهای متناوب ، مرکب و تکثیر آن از طریق کاشتن توبرکولها و یا قسمتهایی از توبرکول که دارای جوانه است صورت می‌گیرد. کشت این گیاه بیشتر در زمینهای شنی انجام می‌شود. توبرکولها را باید بدون آنکه روی یکدیگر انبار شوند در محل خشک و تاریک نگهداری کرد. خیساندن توبر کول در آب جوشان و بعد پاشیدن مقداری گرد آهک روی آنها و همچنین خیساندن آنها در آب نمک‌دار از جوانه زدن سیب زمینی جلوگیری می‌کند و یا آن را به تاخیر می‌اندازد. همچنین خیساندن توبر کولها در یک محلول دو درصد نفتالن- استات دو پتاسیم یا گذاشتن آنها در مجاورت بخارهای نفتالن- استات دو متیل موجب جلوگیری از جوانه زدن می‌شود.

سیب زمینی در مقابل سرما و یخ زدگی حساس است و یخ زدگی موجب می‌شود که ذخایر نشاسته‌های سیب زمینی قندی شده و به سیب زمینی یک مزه قندی و شیرین بدهد. آغاز جوانه زدن سیب زمینی توام با پیدا شدن رنگ سبز و افزایش مقدار سولانین در توبرکول است. شکل ظاهری سیب زمینی را ، توسعه زیاد و قابل توجه پارانشیم پوستی و مخصوصا ناحیه مغز که پر از آمیدن است بوجود آورده است. پوسته خاکستری رنگ خارجی سیب زمینی همان سوبر و حفره های موجود در روی سطح سیب زمینی یا چشمهای سیب زمینی محل جوانه ها است.

کشت سیب زمینی مورد تهدید آفتهای متعددی قرار می‌گیرد که از آنجمله می‌توان Phytophora Infestana ، Dorylore ، مواد پوسیدنی خشک یا مرطوب و ویروسهای فیلتران ، بیماریهای Mosaique و پیچ خوردگی را نام برد و بنابراین نکته مهم در کشت سیب زمینی پیدا کردن و کشت نژادهایی است که بتوانند در مقابل این آفتها مقاومت کنند. کشت مکرر توبرکول سیب زمینی موجب فساد گیاه می‌شود و باید گاهگاه از گیاهان تازه‌تر و نسلهای جدیدتری استفاده کرد. از طرف دیگر استفاده از سیب زمینیهای دست چین و انتخاب شده نیز کافی نیست برای رفع این اشکال دو راه حل پیشنهاد شده است.

راه حل اول کشت گیاه از دانه های هیبرید است. انواع سیب زمینیهایی که تاکنون شناخته شده‌اند از نظر Genotypique باهم اختلاف زیاد دارند و بر حسب شرایط متعدد ، دی ، تری ، تتراپلوئید و پلوئیدهای دیگر می‌باشند، در این میان فقط جنسهای Tetraploide بارور هستند. در سال 1925 تا 1935 هیئتهایی از کشورهای روسیه و آلمان در آمریکای جنوبی به مطالعه جنسها و گونه‌های مختلفی که در این سرزمین وجود داشت پرداختند و هیبریداسیونهای متعددی به منظور تهیه دانه‌هایی که برای کشت گیاه مورد استفاده واقع شود صورت گرفت. Magrou راه دیگری برای اجرای این منظور انتخاب کرد و طبق آزمایشهایی که قبلا انجام داده بود در بعضی از نواحی پیرنه گونه‌هایی را که توبرکول تولید نمی‌کردند کاشت و ملاحظه نمود که وقتی این گونه‌ها در کنار تاجریزی کاشته شده باشند ایجاد توبرکول می‌کنند.

همین حالت در گونه‌هایی که در نواحی کوهستانی و نقاطی که گیاهان آن مقدار زیادی Mycorhizes دارند مشاهده شده است. از طرف دیگر Magrou توانسته است از ریشه گونه‌های جوان گیاه در محیطی که بطور مصنوعی مقداری گلوکز یا گلیسیرین به آن اضافه شده (مخصوصا در تاریکی) توبرکولهای کوچکی بدست آورد. این توبرکولها ، توبرکولهای اولیه هستند که اگر آنها را به نقطه دیگری که زمین آن دارای مقدار زیادی میکوریز باشد انتقال و کشت دهیم توبرکولهای ثانویه ایجاد می‌کنند که درشت هستند.



نوع مطلب : | بازدید : 38
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

پیازها تک لپه ای ، دو ساله و دارای مقاومت نسبی به سرما هستند و قوه نامیه خود را به مدت طولانی حفظ نمی کنند . برای جوانه زنی بر خلاف سایر تک لپه ای ها ، مثل : گندم ، مکانیزم خاصی دارند یعنی مثل دیگر تک لپه ای ها ریشه چه و ساقه چه تولید نمی شود . بلکه بذر که جوانه می زند قسمت هیپوکتیل (محور زیر لپه) رشد کرده و در ابتدا ریشه چه رشد می کند. ولی ساقه چه بصورت گیره ای بالا می آید. که به گیاه امکان می دهد از عمق خاک بیرون بیاید. این گیره دارای دو بازو می باشد. به همین علت است که بذر پیاز ها را می توان عمیق کاشت زیرا این گیره خاک را می شکافت و بالا می آید. پیاز را بومی آسیا می دانند. این سبزی تولید سوخ (غده) می کند که معمولا دو ساله یا چند ساله است. ولی در سبزیکاری آنرا به عنوان سبزی یکساله کشت می کنند. روی سطح فوقانی فلسهای ضخیم سفید و یا قرمز رنگ رشد می کنند که کلروفیل خود را از دست داده و به مخزن مواد غذایی تبدیل شده اند.بعضی از گونه های پیاز به جای بذر تولید پیازهای کوچکی در انتهای گیاه می کنندو این پیاز چه خود وسیله ای برای تکثیر است.

دما :

پیاز یک محصول فصل خنک است به دمای ۱۳ الی ۲۴ درجه سانتیگراد سازگار بوده و یخبندان را تحمل نمی کند . برای عملکرد بالا به دماهای خنک در طول مراحل اولیه رشد و قبل از آغاز پیازدهی نیاز دارد. دمای بهینه برای رشد گیاهچه ۲۰ الی ۲۵ درجه سانتیگراد است. میزان رشد در دماهای بالاتر از ۲۷ درجه سانتیگراد شروع به افت می کند.

خاک مورد نیاز :

پیاز را در هر نوع خاکی می توان کشت نمود ، ولی بیشتر طالب زمینهای سبک و قوی است. بنابراین خاکهای شنی لومی مناسبترین خاکها برای پرورش پیاز است و خاکهای رسی معمولا برای پرورش پیاز مناسب نیستند.مناسبترین PH برای کشت پیاز ۵٫۵ الی ۵٫۶ است.

کود دهی :

کودهای حاوی نیتروژن و فسفر معمولا مورد نیازند، از بکار بدن کودهای تجاری با مقادیر بالای یون آمونیوم باید خوداری نمود زیرا آمونیاک برای گیاه سمی است. برای کوددهی ۲۵ الی ۳۰ تن در هکتار کود دامی مصرف می شود. علاوه بر کود دامی از کودهای شیمیایی حدود ۶۰ الی ۹۰ کیلوگر در هکتار ازتو پتاس و ۱۲۰ الی ۱۸۰ کیلوگرم در هکتار اسید فسفریک استفاده می شود . کمبود فسفر و پتاس روی رشد و نمو پیاز موثر است.

رطوبت :

ریشه های فیبری و سطحی پیاز فقط در ۳۰ سانتیمتری سطح خاک پراکنده می شوند، در مناطق معتدل برای رسیدن محصول پیاز ۳۸۰ الی ۷۶۰ میلیمتر آب نیاز است . رطوبت خاک برای رشد ریشه های نابجای جدید مهم است . اگر ریش نابجا تازه تشکیل شده در حال رشد باشند باید رطویت خاک به طور دوره ای به قاعده پیاز برسد ریشه ها در خاک خشک رشد نمی کنند.

روش کاشت :

پیاز را معمولا روی پشته هایی به فاصله ۳۵ الی ۴۵ سانتیمتر برای کشت یک ردیفه می کارند و برای کشت دو ردیفه ، عرض را دو برابر در نظر می گیرند . مقدار بذر برای تولید پیاز حدود ۲٫۲ الی ۳٫۴ کیلوگرم درهکتار است. برای خزانه کاری یا تهیه نشاء مقدار بذر حدودا ۶ برابر مقدار فوق است. عمق بذر کاری حدود۶ الی ۱۲ میلیمتر بوده و خاک تا زمان سبز شدن بذور باید مرطوب نگه داشته شود. برای تولید پیاز فواصل بین بوته ها ۷ الی ۱۰ سانتیمتر است.

کاشت بذر در محل اصلی :

این روش در مناطقی استفاده می شودکه از علف کش استفاده می گردد. رشد علفهای هرز در طول زمستان باعث می شود که کاشت بصورت مکانیزه صورت نگیرد در این روش حدود ۲ تا ۵ کیلوگرم بذر در هکتار لازم است.

کاشت بذر در خزانه و انتقال نشاء به زمین اصلی :

انتقال نشاء همزمان با دومین مرحله رشد ریشه انجام می شود.

کاشت در سطوح وسیع :

بذر پیاز را می توان در خزانه یا مستقیما در زمین اصلی کشت نمود. کاشت بذر در خزانه در بهمن ماه انجام می گیرد و در اواخر اسفند ماه به زمین اصلی منتقل می گردد. کاشت بذر در محل اصلی به دو صورت خطی و نشتی انجام می گیرد. ولی طریقه خطی بهترین روش کاشت پیاز است که در این روش فواصل بین خطوط یا ردیفها را ۲۵ الی ۳۰ سانتیمتر و فواصل بین بوته ها را ۵ الی ۱۰ سانتیمتر بسته به رقم در نظر می گیرند. هر اندازه این فواصل کمتر در نظر گرفته شوند پیازهای ریزتری تولید می شود . بنابراین برای بدست آوردن پیاز درشت بایستی فواصل بین خطوط و بوته ها در حدود اعداد ذکر شده تنظیم نمود. برای تلید غده پیاز ۲٫۵ الی ۴٫۵ کیلوگرم در هکتار بذر لازم است و برای تولید بذر پیاز ۷ الی ۱۰ کیلوگرم در هکتار بذر مورد نیاز می باشد.

منبع:keshtzar.ir



نوع مطلب : | بازدید : 36
برچسب ها : ,


سه شنبه 12 ارديبهشت 1396 :: نويسنده : گروه سییپ

گیاه ریحان
ریحان گیاهی یکساله و علفی از تیره نعناع است که به عنوان گیاهی دارویی، ادویه ای و همچنین به عنوان سبزی تازه استفاده می شود. اسانس گیاه ریحان خاصیت ضد قارچی و ضد باکتریایی دارد و از این اسانس در صنایع آرایشی و بهداشتی نیز استفاده می شود. رشد ریحان آسان است و از گیاهانی است که در خانه هم به سادگی رشد می کند تا به صورت تازه مصرف شود.
کاشت دانه ریحان
1 - نوع ریحانی که می خواهید بکارید را انتخاب کنید. هر گونه از ریحان، عطر و طعم و بوی خاصی دارد. در زیر چند گونه ریحان نام برده شده است:
ریحان سبز-زرد یا دارچینی که بوی شبیه ادویه شیرین دارد و دارای گل های زیبا و معطر می باشد.
ریحان لیمویی که بویی شبیه مرکبات دارد.
ریحان بنفش که عطر و طعم بسیار خوبی دارد و گاهی اوقات برای دکوراسیون در خانه ، از این نوع ریحان استفاده می شود.
ریحان چندساله که هر سال بدون کاشت مجدد، رشد می کند. در حالی که گونه های دیگر یک ساله هستند. 
ریحان یونانی که رشد مشکل تری دارد ولی بوته آن قوی تر هستند و ماندگاری خوبی دارد.
2 – اگر در یک جای سرد زندگی می کنید چهار تا شش هفته قبل از آخرین سرما، ریحان را در یک جای گرم نشاء کنید و بعد آن ها را به زمین منتقل کنید، زیرا ریحان برای رشد به آب و هوای گرم نیاز دارد، البته این کار برای کاشت ریحان در سطوح کوچک انجام می شود. اگر در یک جای گرم زندگی می کنید می توانید دانه ها را مستقیما در زمین بکارید، به این صورت که بعد از آخرین سرمای منطقه دانه ها را در زمین بکارید.
3 – خاکی که ریحان در آن کاشته می شود باید حاصلخیز باشد و زهکشی خوبی داشته باشد. بذر ریحان را باید در عمق 0/5 تا 1 سانتی متری کاشت و فاصله بوته ها باید 15 سانتی متر باشد. زمانی که ریحان جوانه زد، اجازه ندهید خاک خشک شود و هر روز آبیاری انجام دهید. اگر ریحان را در گلدان می کارید بعد از این که جوانه زد و چند سانتی متر بلند شد به صورتی که برگ حقیقی در آن شکل گرفت، آن را به گلدان بزرگتر منتقل کنید. 
خاک را مرطوب نگه دارید ولی به گونه ای که خیس نشود. هر روز صبح به ریحان ها آب بدهید. 
 

 
4 – گلی که در نوک ریحان رشد می کند را قطع کنید. هنگامی که گل را قطع می کنید، دو برگ پایینی گل را هم قطع کنید. اگر گل قطع نشود در طعم ریحان تغییر ایجاد می کند و همچنین گیاه دراز و باریک می شود.
 

 
5 – مواظب آفات و بیماری ها باشید.در ریحان آفت خاصی مشاهده نشده، تنها یک نوع سوسک است که با سوزاندن علف های هرز و یا گیاهان آلوده تا حد زیادی می توان آن را کنترل کرد. مواظب باشید زمین کشت عاری از علف های هرز باشد. اگر گیاهان کپک داشتند، نشانه ی این است که نور کافی به آن ها نرسیده.
برداشت ریحان
ریحان را معمولا در اوایل تابستان برداشت می کنند و در اواخر تابستان و اواسط پاییز مجددا می توان ریحان را برداشت کرد. ریحان باید با فاصله چند سانتی متری (5 تا 7 سانتی متر) از سطح زمین چیده شود. برگ های بالایی ریحان را بچینید و برگ های پایینی را قطع نکنید، زیرا این کار باعث پرپشت شدن برگ های ریحان می شود.

منبع: http://www.bazram.com/



نوع مطلب : | بازدید : 41
برچسب ها : ,




صفحه قبل 1 2 صفحه بعد
درباره وبلاگ


آمار کاربران
نام کاربری :
رمز عبور :
ثبت نام عضو جدید
فراموشي رمز عبور

آرشيو وبلاگ
خبرنامه
جعبه پیام



جستجو
برچسبها
آمار وبلاگ
آنلاین : 78
بازدید امروز : 7684528345
بازدید دیروز :1867846136
بازدید هفته گذشته : 7845424354354
بازدید ماه گذشته : 8713434531254511
بازدید سال گذشته : 8713434531254511
کل بازدید : 8713434531254511
کل مطالب : 12465
نظرات : 684517852417854275824/font>
رنک گوگل :

                    
 
 
طراحی: سعید فراتی - قدرت گرفته از: سعید فراتی